امروزه شهرها از دو نماد جغرافیایی (محیط طبیعی، اجتماعی و اقتصادی) و مصنوعی (محیط انسان ساخت - معماری) بهره مند هستند. بشر امروزه در پی فعالیت های روزانه و در تکاپو برای گذران زندگی روزمره و معاش خود و در جهت احداث مسکن، چه به عنوان سرپناه و چه به منظور سرمایه گذاری، مسمترا این دو نماد را تغییر شکل می دهد و محیط زیست شهری را دگرگون می سازد. در این فرایند فضاهای سبز، باغ ها و جنگل ها تبدیل به آسمان خراش ها و شهرک های مسکونی می شوند. آهن و آجر، سیمان و سنگ جایگزین سیمای ساختمانی شهرها که روزگارانی علاوه بر تامین محل سکونت انسان چشم اندازی سبز و زیبا در اختیار وی قرار می داد شده است. شهرنشینان امروزی گاهی که به درون خود می نگرند با احساس خلائی عمیق از دستیابی به طبیعت خود را به دور از آسایش و آرامش راستین می یابند. در مقابله با این مشکل، بشر از گذشته های دور به ایجاد بام های سبز یا باغ بام ها به عنوان راه حلی مناسب برای آشتی دوباره با طبیعت و تغییر چشم انداز شهری روی آورده است. در واقع بام سبز استفاده از فضاهای بلا استفاده و بی روح ساختمان های شهری در جهت ایجاد لکه های سبز می باشد. این امر علاوه بر جنبه زیبائی شناختی شهر موجب تلطیف هوا (در مقیاس میکرو کلیما) و کاهش آلودگی هوا و نهایتا بهبود محیط زیست ساکنان شهر می گردد.

هدف پژوهش حاضر تعیین تاثیر برندگرایی و بازارگرایی سبز بر عملکرد بازاریابی سبز برنامه های ورزشی شهرداری تهران می باشد. پژوهش حاضر پژوهشی توصیفی از نوع همبستگی و مبتنی بر مدلسازی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری تحقیق حاضر را مدیران شهرداری تهران (مدیران مناطق 22 گانه و مجموعه های ورزشی) تشکیل داد که تعداد آن ها 800 نفر است و نمونه آماری براساس فرمول کوکران 260 نفر انتخاب شد. در این تحقیق از پرسشنامه های برندگرایی و بازارگرایی سبز و عملکرد بازاریابی سبز استفاده شد. نتایج مدلسازی معادلات ساختاری نشان داد که بازارگرایی سبز تاثیر مثبت و معنادار بر عملکرد بازاریابی سبز دارد. در حالی که، برندگرایی تاثیر معناداری بر عملکرد بازاریابی سبز نداشت. هم چنین، مشاهده شد که بازارگرایی سبز 8/52 درصد از واریانس عملکرد بازاریابی سبز را تبیین می کنند. بنابراین اتخاذ برنامه های راهبردی داخلی، جهت ارتقاء برندگرایی سبز در برنامه های ورزشی شهرداری تهران ضروری به نظر می رسد.

زعفران یک محصول غذایی دارای مزیت نسبی در کشور است. این محصول در بازار صادراتی نیازمند مزیت رقابتی است تا به جایگاه شایسته خود دست یابد. مسئله این است که این کالای صادراتی دارای مزیت تولید در یک کشور با محدودیت منابع آبی با کمترین ارزش افزوده و بیشتر از طریق صادرات غیرمستقیم و با برند خصوصی توزیع کنندگان، به کشورهایی مانند اسپانیا صادر شده و در آنجا با بسته بندی جدید و قیمت های بالاتر به کشورهای دیگر صادرات مجدد می گردد. با تغییرات اقلیمی و گرایش روزافزون مصرف کنندگان به محصولات ارگانیک ضرورت دارد که طراحی استراتژی بازاریابی صادرات زعفران با رویکرد سبز مورد مطالعه قرار گیرد. برای مطالعه گسترده تحقیقات داخلی و خارجی، از روش مطالعه نظام مند و برای شناسایی ابعاد استراتژی بازاریابی صادرات با رویکرد سبز، از روش تحقیق آمیخته اکتشافی متوالی استفاده شده است. از تحلیل مضمون و تم از طریق مصاحبه با خبرگان صنعت و دانشگاهی در فاز کیفی استفاده شده است. در فاز کمی پژوهش برای طراحی استراتژی نیز از تکنیک‏های دی متل فازی و معادلات ساختاری تفسیری استفاده شده است. به کارگیری مولفه هایی مانند ویژگی های شرکت، تحلیل صنعت و بازار زعفران در داخل کشور و بازارهای هدف صادراتی، شناسایی قابلیت های صادراتی شرکت و قابلیت های سبز به همراه برنامه آمیخته بازاریابی به شرکت های صادراتی پیشرو در صنعت زعفران ایران پیشنهاد می گردد.

شاید کسی تصور نمی کرد که روزی بازاریابی علاوه بر سود آوری و فروش، نگران سلامت مصرف کننده نیز باشد. اما پویایی و رقابت شدید و افزایش نگرانی نسبت به محیط زیست و همچنین مقررات دولتی و افزایش آگاهی مصرف کنندگان شرکتها را بر آن داشت که در سلامت جسمانی و روانی و پاکیزگی محیط مصرف کنندگان نیز تامل کنند. به هر حال به مرور زمان مفاهیمی نظیر بازاریابی سبز، بازاریابی محیطی و اجتماعی برای عمل به مسوولیت اجتماعی بنگاه ها وارد ادبیات بازاریایی شد. در این راستا زنان با صرفه جویی در مصرف انرژی، کاهش ضایعات و مقابله با آلودگی آب و هوا و محیط زیست نقش مهمی را در برنامه های بازاریابی سبز و توسعه پایدار ایفا می کنند.

زمینه بازاریابی سالها در تلاش است با تکیه بر اخلاق و ارایه اندیشه های بازاریابی نوین چون بازاریابی سبز نگرانی های زیست محیطی را کاهش دهد. از این روی، تحقیق حاضر با هدف ارایه الگوی فرایندی بازاریابی سبز در صنعت دارویی به انجام رسیده است. روش پژوهش کاربردی حاضر با رویکردی آمیخته (کمی-کیفی) به اجرا درآمد. در بخش کیفی؛ روش مبتنی بر تیوری داده بنیاد بود. جامعه آماری گروهی از خبرگان(اساتید دانشگاه، مشاورین بازاریابی، و مدیران ارشد فروش و بازاریابی شرکت های دارویی) بودند که از میان آنها 11 نفر به روش گلوله برفی به عنوان نمونه انتخاب شد. ابزارمصاحبه عمیق و غیرساختار یافته بود. و روش تحلیل داده ها کدگذاری های سه گانه باز، محوری و انتخابی بود. در بخش کمی؛ روش توصیفی-همبستگی بود. جامعه آماری شامل مدیران ارشد، میانی و عملیاتی شرکت های دارویی مستقر در تهران بودند که با استفاده از نمونه برداری تصادفی ساده 210 نفر از آنها انتخاب شدند. ابزار پرسشنامه محقق ساخته بود. در نهایت داده ها با استفاده از روش معادلات ساختاری مورد تحلیل قرار گرفتند. یافته ها در بخش کیفی یافته ها منجر به طراحی مدل پارادایمی پژوهش توسط محققان شد و یافته های کمی حاکی از تایید 21 فرضیه بر گرفته از مدل در سطح 05/0 بود که ماحصل و نتیجه آن، برازش و تایید مدل بود. نتیجه گیری بر اساس یافته های پژوهش می توان گفت که ملزم ساختن شرکت های دارویی به بازاریابی سبز می تواند نقش مهمی در حفظ و حراست سرمایه های زیست محیطی ایفا کند و بی شک می بایست در صنعت دارویی کشور، قوانین مشخصی برای حرکت شرکت ها در جهت بازاریابی سبز ساری و جاری شود.

این تحقیق برای بررسی بازار رسانی محصولات گلخانه ای، تعیین حاشیه بازار و کارآیی بازاریابی و ارایه پیشنهاداتی در زمینه بهبود وضعیت موجود در شهرستان های زرند، بردسیر و سیرجان در استان کرمان در سال 1383-84 انجام شد. اطلاعات لازم برای تحقیق از طریق تکمیل پرسشنامه در سطح تولید کننده، عمده فروش و خرده فروش بر اساس روش نمونه گیری سیستماتیک از 58 گلخانه دار، پنج عمده فروش و 20 خرده فروش تامین شد. هزینه خدمات بازار رسانی محصولات گلخانه ای از 196 تا 620 ریال برای یک کیلوگرم محصول متفاوت بود. سود خالص عملیات بازاریابی تولید کننده خیار گلخانه ای 375 و گوجه فرنگی 230 ریال و سود خالص بازاریابی خرده فروش خیار گلخانه ای 204 و گوجه فرنگی گلخانه ای 284 ریال برآورد شد. حاشیه بازاریابی عمده فروشی، خرده فروشی و کل به ترتیب برای خیار گلخانه ای 40، 60 و 100 و برای گوجه فرنگی گلخانه ای 70، 50 و 120 ریال و سهم تولید کننده، عمده فروش و خرده فروش از قیمت پرداختی مصرف کننده برای خیار گلخانه ای به ترتیب 71.4، 17.2 و 11.4 درصد و برای گوجه فرنگی به ترتیب 74.4، 14.9 و 10.6 درصد بود. کارآیی بازاریابی در مسیر تولید کننده، خرده فروش و مصرف کننده برای گوجه فرنگی بیشترین مقدار 85.1) درصد( و برای خیار کمترین 42.8) درصد( بود.